Spuit eens graffiti op mijn muur, jong!

Hier ben ik dan, zoals ik ben. Zoals jullie mij gemaakt hebben. Het is waar wat ze zeggen: de mensen rondom jou maken van jou de persoon die je nu bent. Of je het wilt of niet, of het positief is of niet. Je ouders leerden je normen en waarden. Je vrienden leerden je nog andere goede en slechte gewoontes aan. Al die mensen bouwen steen voor steen mee aan de muur van jouw persoonlijkheid. Het cement ben jij zelf, houdt alles bijeen. Er kan een open poort in die muur gebouwd zijn. Of er is een lange prikkeldraad op geplaatst. De muur kan lang zijn (hello chinese wall), kan afgebrokkeld zijn, omvergeduwd, slecht opgebouwd of net mooi met een eigen stijl en al. Het is belangrijk dat de muur ook een goede plaats heeft, zijn thuis. Mijn huis is bijvoorbeeld geen thuis. Ik ben er wel opgegroeid, letterlijk, maar ik heb eerder het gevoel dat ik toch ergens blijf blokkeren. Ik word volwassen, maar er is geen zelfontplooiing. Als ik er zo over nadenk, voel ik me niet echt ergens thuis. Zelfs niet bij mijn vriend, wat logisch is, want het is niet mijn huis. Ik kan me nog verstoppen in mijn 9 vierkante meter. Of 27 kubieke meter, als we niet plat gaan. Anyway; in principe heb ik goede ouders, echt waar. Maar ik voel me als een vreemde tegenover hen. Vele dingen die ik zeg, lijkt voor hen onzin. Terwijl hetgene dat ik zei, net vanzelfsprekend lijkt. En ja, ik ben iemand die toegeeft wanneer ze écht onzin verkoopt. Ik voel me dus niet begrepen. Opzich geen wereldramp, maar niet echt fun fun joy joy als het je ouders zijn. Ik denk dat er velen zijn die deze situatie herkennen. Maar soit, blokkeer blokkeer enz. Ik blijf maar rondspartelen in mijn kamer, zoals de hond van man bijt hond zonder poten. Ik heb gisteren slecht nieuws gekregen van de oordokter. Ik voel me er erg onzeker om, heb nood aan steun. Raar genoeg staan mijn ouders er niet bij stil. Ze denken waarschijnlijk dat 'ik het al gewoon' ben. Ja, in zekere zin wel, maar zo'n nieuws is niet echt denderend voor mijn zelfbeeld. Ik durf mijn gevoelens hierover niet kwijt aan hen. Waarom? Er wordt bijna nooit over gepraat. En als ik het een poging zou geven, zou ik mezelf wel kunnen schoppen, omdat het misloopt. Ik en onzin. Er wordt alleen maar persoonlijk gepraat over geld en schoolresultaten. Ze zijn niet gevoelloos ofzo, maar ik denk dat ze die zaken gewoon belangrijker vinden. Voor de rest moet ik mijn plan maar trekken, zien dat ik andere mensen heb voor op terug te vallen. Zij zijn er trouwens voor me, en daar ben ik hen dankbaar voor. Zonder dat was ik allang een bodemloos kind geweest. Nu staat het op zijn minst toch al tot aan mijn knieën. Mijn muur staat in het midden van mijn kamer. De stenen hebben elk een andere kleur en vorm. Op sommige plaatsen is de cement wat weggerot, zodat er kleine gaten in de muur zitten, waar je door kan kijken. Als ik op de grote tenen van mijn voeten ga staan, kan ik net over de muur kijken. Hoe ziet jouw muur er uit?