Met een stuk of 8 bikinies begeef ik me naar de kleedkamers. De lady die de paskamers beheert, telt met een nors gezicht de stukken die ik bij heb. Ik krijg een kleurrijke kaart mee en ik gooi mij in de eerste de beste kamer. Gelukkig is het een deur. Ik haat gordijnen. Gordijnen zijn voor voyeurs en mensen die expres bekeken willen worden.
Ik kleed me uit en doe de eerste bikini van de zomer aan: groene driehoekjes. Past meteen perfect aan, net als mijn beeld over mijn lichaam. Ik neem altijd een maat groter of kleiner mee, die ik dan voor alle zekerheid ook pas. You never know. Vrouwen en maten, da's zogezegd een beetje gokken, gissen en (meest van de tijd) missen. Hij past niet. Borstvet dat langs de zijkant uitpuilt is not done . Met een minachtige blik op mezelf maak ik dat die nog sneller uit is dan dat het borstvet nog verder zakt. Zo volgen er nog 5. Goed, te strak, tettenuitpuilerij, te klein, te nipplewatchy, te los, ...
Dan probeer ik de laatste: een basic bruine maar stevige bikini. Fits perfect. Jammer van de te basicheid, maar voor 8 euro kan je niet klagen. It's mine. Hoera aan bikini kopen na een slecht exaam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten