Zoals de zool die van je All Stars scheurt, hebben we geen grip op ons leven. Het kan lopen zoals je zou willen, maar de term onverwachtheid staat te wachten achter de hoek in de steeg. Nu zit ik ondertussen al aan mijn 7de paar zwarte All Stars, toch scheurt het ook een beetje vanbinnen bij mezelf elke keer ik ze moet vervangen door een nieuw, onverscheurd paar.
Al een paar maanden zijn mijn schoenen open langs alle kanten. En deze keer wacht ik verdacht lang om naar de winkel te gaan voor de Grote Vervanging. Deze keer ging dit paar heel lang mee en heb ik er vele herinneringen mee opgebouwd; festivals, moddergevechten, leren autorijden, survivaltocht door de Nekker, ...
Wandelen gaat nog perfect. Je ziet mijn sokken maar er komen geen wondes op mijn voet.
In de etalage van de online schoenwinkel zie ik overmooie Lita's staan. Wetende dat deze mijn All Stars nooit zouden kunnen vervangen, verlang ik toch naar een paar. Deze zijn niet kapot maar zouden mijn voeten wel pijn doen, waarna ze voor maanden in de donkere schoenkast vliegen. Om alleen tevoorschijn te halen voor speciale gelegenheden, wanneer ik ze nodig heb. Wanneer ik de nood heb om killer legs en een master ass te creëren met die hakken van 12cm en langer. Wanneer ik me terug zelfverzekerder wil voelen. Maar mijn hart en nostalgische gevoelens liggen bij de All Stars.
Binnen enkele maanden breng ik ze naar de schoenmaker. Dan zijn ze weer zo goed als nieuw.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten