Alleen zonder tong kan je geen sorry zeggen

Soms lig ik, zoals elke normale mens, weleens wakker in mijn bed 's avonds. Wanneer ik eigenlijk mijn lichaam en denken tot rust zou moeten laten komen, begin in te piekeren. Dat gebeurt nu eenmaal als de lichten en andere zintuigen uitgaan. En aan wat denken we dan meestal: wat er de voorbije uren, dagen, weken, maanden (misschien zelfs jaren) is gebeurd. Het kan nagenieten zijn of een voorbereiding op een nachtmerrie in het echt. 

Zo bedacht ik mij op een nacht hoe een vergeeflijk mens ik wel niet ben. Echtig waar. Wanneer er vuile woorden zijn geweest tussen een mens en ik, ben ik altijd diegene dat als eerste komt teruggekropen. Om 'sorry' te zeggen, welgemeend. 'Sorry seems to be the hardest word'? Niet voor mij gast. Ik behoud liever de vrede, zo kan ik beter slapen 's avonds. Maar deze keer niet, tot mijn verbazing. Ik zeg wel sorry, maar mensen komen geen sorry 'terugzeggen'. Buiten mijn vriend, maar die ziet mij dan ook graag.  Als ik er nu over nadenk, kan ik eigenlijk op geen enkele situatie (buiten mijn vriend dus) komen dat er iemand 'het spijt mij' is komen zeggen tegen mij. Want weet je, dat geeft zo'n gevoel van: 'Wauw, je hebt spijt dat je mij gekwetst hebt.' en dan komt de Vergeving. 

Zoals die ene keer dat ik 'woorden had' met iemand. Wat was er, kort gezegd, gebeurd: we hadden bij elkaar niet expres frustraties opgewekt en zijn een stilzwijgende oogcontactoorlog begonnen die alleen werden onderbroken met wat met noemt 'steken geven'. De woorden die ik met haar had waren: 'achterbaks', 'hypocriet' en 'achtermijnerugmensentegenmijopzetten'. Op een dag had ik er genoeg van (hoe oud zijn wij?!) en eigenlijk zelfs ook spijt en besloot ik haar op te bellen na een vervelend sms'je. We vertelden waarom we zo tegen elkaar deden, besloten het niet meer te doen, waarop ik afsloot met: "Ik heb er wel spijt van eigenlijk, sorry dat ik zo bitcherig tegen je deed". Zij reageerde: "Da's wel goed" en we legden af. Nu heb ik pas door dat zij nooit zei dat ze spijt heeft. Of sorry gezegd. Of zelf initiatief nam om het bij te leggen. We waren toch beiden in fout, vind ik zelf.

Waarom doe ik het nog? Ben ik zo'n kruipend mens dat zielig om vergiffenis vraagt? Is het zoveel beter om groots zelf af te wachten tot iemand op zijn knieën komt smeken om vergeving en genade? Ergens zal het wel te maken hebben met eer, zo van: 'IK ga geen sorry zeggen hoor, mag ze zelf komen doen' en daar trap ik elke keer weer in.

Ik hou niet van het gevoel dat mensen boos zijn op mij. Er is een verschil tussen samen ruzie maken en zelf iemand beledigen. Ik plaag graag mensen, ik maak graag grapjes. En van zodra ik aan iemand zijn reactie of gezichtsuitdrukking zie dat het hem kwetst, dan bied ik meteen mijn (oprechte) verontschuldigingen aan, uit beleefdheid. 'Grapje' of niet, ik weet zelf hoe sommige uitspraken verkeerd kunnen overkomen bij anderen.

Om die reden voel ik me niet meer thuis in mijn eigen gemeente waar ik woon. Ik ben hier opgegroeid, met anderen. Sinds mijn kleuterjaren word ik gepest door een aantal mensen. Nu misschien op een andere manier dan nu. Ja, nu nog altijd. Het gaat van lelijke roddels verspreiden tot mijn naam luidop op straat noemen om mij te intimideren.

Ik wacht nog altijd op een verontschuldiging, want ik ga deze keer niet eerst sorry zeggen omwille van de persoon die ik ben. 
Want dat is jezelf verontschuldigen om het feit dat je LEEFT.

Misschien heeft den Elton toch gelijk.