Perron 4

Ik kan niet opteren om gelijk te krijgen. Dat gaat gewoon niet met u. Ik leef in mijn wereld en gij in die van u. Soms lijkt het alsof ik in meerdere werelden leef. Dat ik maar een metro moet nemen en hup, ik ben in mijn 4de wereld. Die metro rijdt ook op zo'n stipte uren. En in die wereld ben ik ongelukkig. Je stapt zo uit en de muren om je heen ruiken naar pis. Zo gaat dat ook, in die wereld van mij. En voor je het weet word je zelf opeens ondergepist. 'Sorry sorry sorry' zeg ik tegen de zwerver. Ik kan mezelf wel slaan. Eigenlijk zou ik hem moeten onderpissen, hoewel anatomisch gezien dat nogal moeilijk is voor een vrouw.

Ondertussen is die zwerver verdwenen, en daar sta ik dan. Met mijn vieze kleren. Razend ben ik. Ik zou mijn nagels willen boren in de beschimmelde muren van het metrostation, schoppen tegen de idiote reclameborden, me op het spoor leggen en nog 6 minuten wachten tot de volgende metro er aan komt. Ik bedenk zelf een scene waarbij opeens uit het donkere gat allemaal alien-monsters komen en mijn lichaam uiteenrukken, mijn organen en andere weefsels verspreiden over het perron. Dat had ik eens gezien in een film. Maar omdat ik mijn ingewanden wilde bijhouden, verzette ik mijn gedachten. 

Ondertussen moest ik nog maar 5 minuten wachten. Het is saai en koud, zoals ik zelf. Wanneer ik in mijn andere wereld zat toch. Mijn radar voor humor en andere leuke dingen verdwijnt en maakt plaats voor melancholie en een verschrikkelijk zelfmedelijdengevoel. Want zo ben ik. Nog 3 minuten. Ik haat het om de metro te nemen. Maar het moet. De Grote Baas zegt dat het moet. En wat als ik het niet doe? Dan ja... dan ben je met de verkeerde bezig. Sommige regels zijn er om te gehoorzamen en waar je niet rond kan. Nog 1 minuut.

Elke laatste moment kan de juiste zijn. Maar ook onverwacht. Hij heeft vertraging.