Invidia

Ik wil dichter komen, maar gij duwt mij alleen maar verder en verder weg. Ik zak dieper en val dieper, zoals Els Van Doren. Onomkeerbaar. Gij bent de enige mens waarbij ik geen nee mag en ja moet zeggen. Ik zet de borden in de kast en doe in stilte verder. De handdoek maakt mijn vingers rimpelig. Momenten zoals deze doen mij verder denken aan de toekomst. Aan wat ik wil, wat ik denk, wat ik voel. Naar plaatsen willen gaan waar dit wel aanvaard wordt. Rusteloos maar wel zorgeloos. We zijn niet meer hetzelfde. Er was een tijd dat dit wel zo was. Maar tijd bestaat uit perioden. Perioden waar we uit leren. Perioden met teleurstelling. Perioden met verandering. Zo worden we mensen. Zo worden we onszelf en leren we daar mee omgaan. En dan hebde u. U die dat tegenhoudt. Laat het maar zo, er valt niets meer te redden. Hoe komt het dan dat ik de enige ben die een poging doet om dichter te komen? Omdat wij bloedverwanten zijn? Omdat ik u graag zie? Met elke val breekt er weer iets. Elke val meer is een stap minder naar vergiffenis en dichter komen. Zoals een wervel die breekt. Dan zal ik u zelfs niet meer kunnen bijhouden in die stoel op wielen. Ik blijf steken en ik zal telkens weer vallen. Ik wacht op het moment wanneer U eens zal vallen. Een wervel breekt of drie. Dan zal ik uw stoel op wielen toch blijven voortduwen. 
Omdat ik U graag zie.