Morgen eerste dag stage! Of ja, halve dag dan. 's morgens om 11u in school aanwezig zijn met stagepas en map. Het dringt nog altijd niet door bij mij dat ik deze drie weken op stage ga zijn in plaats van op school. 3 weken lang moet ik het beste van mij laten zien. Van 7u tot 16u. Ongeveer. Gaan, Sanne, gaan! 3 weken lang ga ik elke dag geëvalueerd worden, dat is zwaar. Tenminste, als het tegenvalt toch. 3 weken lang ga ik mensen met een chronische ziekte verzorgen en revalidanten. Spannend. Morgen, rond de middag, vertrekken we vanuit het school naar onze stageplaatsen. Pretty lame, want Mechelen is 7min met de trein en 10min stappen van bij mij thuis. Het ziekenhuis is net geen 5min stappen... Achja. Door dit te typen krijg ik al zenuwen. Ik heb mijn stagemap nog niet deftig ineengestoken, ik wil mijn stagepak nog 10x passen, mijn neuspiercing moet nog vervangen worden door een bioplast versie, ik wil mijn parameters en inspuitingen nog een week oefenen, en en en en,... Zenuwen? Oh ja! Het is lang niet meer hetzelfde als de stages die ik de vorige twee jaren had. Nu is het serious time. Erdoor of er niet door. Waardig zijn als verpleegkundige of niet. Werken, zwoegen, zweten en honger leiden zal ik. Ik hoop alleen dat mijn collega's meevallen. Geduldig zijn, op een goede manier kritiek geven, niet zagen op mijn hoorapparaat (zoals die bitch van op de materniteit) en mij overal nieuwsgierig laten meekijken.
Spijtig van dinsdag. Een mens kan op geen moeilijker tijdstip doodgaan. Ik mis een hele dag stage en die mag ik inhalen door twee van mijn drie halve dagen op te geven. Maar dat is niets vergeleken met jouw duizenden halve dagen des hel. Je hebt rust nu, neem deze aan. Ik drink op jou een koffie aan de koffietafel. Daag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten