Tinnitus

Er zit een krop in mijn keel. Neen, geen krop sla. Sla zou kriebelen. Dit wringt net een beetje. Als een dode muis in de bek van een slang, opgegeten. De muis zit daar al een tijd. Maar deze mag blij zijn dat ze al dood is. Slang heeft buikpijn.
Het leven draait vaak om paradoxen. Ook wel eens 'misverstanden' genoemd. Je kan er niets aan doen, ofwel alles. Je denkt je hoofd onder controle te hebben, maar daar denkt de omgeving anders over. Het automatisch alarm gaat af. De muis wordt groter.
Het is 22:22u. Ik doe een wens. Of twee.
Mijn tinnitus is geen fluittoon, maar gelach. Het irriteert, het houdt je wakker, je krijgt er zelfmoordneigingen van. En het ergste van al is dat het niet gauw zal weggaan. Tevergeefs zie je mensen die denken je er vanaf te helpen. Wat kunnen zij er toch aan doen. Niets.
Ik hou er niet van om dingen te verliezen. Objecten of mensen, whatever. Mensen eigenlijk nog het meest van al, want zij kunnen kiezen of ze al dan jou willen terugvinden. Soms toch. Soms hoop ik dat mijn sjaal me terug zou komen zoeken. Hoe langer je het kent, hoe zwaarder het verlies.
Binnenin voel ik me zoals groene nagellak dat nog niet droog was.