Nog een week. Dan gebeuren er twee dingen. Dan sta ik om 6u op, eet ik mijn choco duo's van Nesquik op en vertrek ik naar het ziekenhuis dat een paar meter verder ligt dan mijn slaapkamerdeur. En ook dan wordt eindelijk mijn maandelijkse, voor niets gedaan te hebben, pré gestort. Dan moet ik kijken. Voor wie moet ik perse deze kerstmis een cadeautje kopen? Wat voor brol zal ik kopen? Zal die persoon mij er ook een geven? Question mark. Ik heb een budget van 90 euro. Gedeeld door gemiddeld 6 personen. Dat is 15 euro de man. No problem denk je dan, maar tegenwoordig kent men de term 'kerstlijstjes' maar al te goed. Ook geen probleem, handig voor mensen die niet weten wat ze voor iemand moeten kopen die ze al 10 jaar kent, maar soit. Je hebt zo van die heerlijke simpele mensen die tevreden zijn met iets kleins zoals een dikke sjaal, een prikkelend parfum, een bangelijk boek of een shitty cd'tje. Eventueel een bon voor de lastminute kerstshoppers. Maar dan heb je zo van die sukkels die van die typische hetistochkerstmisdusikvraagdureshit-excuses gebruiken om zijn lijstje te vullen met iPhones, iPods, iTampons, nieuwe laptop, een fucking Nintendo Wii, en zo blijf ik maar door gaan. Nu, zoiets is natuurlijk een eigen keuze en cultuur. Bravo als jij niks moest doen voor die te krijgen. Jap, daar begint de melige zever rond kerstmis. Gaat het om het eten? De cadeaus? Het samenzitten met je naasten? Blehblehbleh? Jaar na jaar lees je overal hetzelfde, dus het lezen van deze tekst was eigenlijk compleet nutteloos (ja, zelfs ik geef het toe, maar het zit ook in de mens zijn aard om dingen niet te kunnen laten, dus puh!).
Enfin, gisteren was het ook oudleerlingendag, amper 5 maanden na we zijn afgestudeerd. Iedereen had al leuke, spannende verhalen mee zoals hoeveel kinderen ze ondertussen al tussenuit hun benen hadden gezwierd, hoeveel partners ze al ondertussen hebben verslonden en hoevaak ze de wereldbol op hun Vespa'ke hebben liggen rondcruisen... Niet dus. Wat er echt werd verteld: verkeerd gekozen studierichting, op kot gaan en geconfronteerd worden met dialectenracisme (Ja Gent, ik heb het over JOU), over hoe hard iedereen veranderd is (echt waar) en dat L. net over de brug reed. En oh ja, dat Bicky Burgers lekker en heilig zijn en dat de school in nog geen halfjaar tijd is veranderd in een gesloten instelling?! Opeens staan daar even hekken met pinnen enal. Kon ik even gaan rondlopen, no way. Mja, niet moeilijk als die school vlak naast de psychiatrie gelegen is.
Liefde hoef je niet van de daken te schreeuwen. En als het moet, is het niets waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten